«داري مي بري منو به جايي كه تاريكي نيس»

مي گي دل بكن از اين دنيا وبا من بنويس

بنويس: كه خسته ام از اين هواي گس شده

بنويس كه خسته ام ديگه از اين چشماي خيس

خسته ام از اين روزاي سربي اين خيابوناي سرخ

خسته از نگو ، نخند ، بكش ، بمير ، نه ، ننويس

خسته از تلاقي كثيف خون و آينه ها

خسته و كلافه از نگاه ابراي خسيس

حالا رو حرف توئه كه دل به دردام نمي دم

نمي ميرم ، مي نويسم هر چي مي گي بنويس

حالا با اين همه تاريكي دلم خوشه كه تو

داري مي بري منو به جايي كه تاريكي نيس

                                       پویا آریانا